Dogoterapia to zajęcia z udziałem psa, które mają na celu rozwijanie sfery umysłowej dzieci. Wpływają na koncentrację uwagi, rozwój mowy i funkcji poznawczych. Pobudzają zmysł wzroku, słuchu, dotyku i węchu. Dzięki obecności psa dzieci mogą wykonywać ćwiczenia w naturalny sposób i jednocześnie okazywać uczucia. Dzieci na zajęciach mogą m.in. bawić się z pieskiem, karmić go, dawać wodę i czesać.

 

W naszej społeczności funkcjonują w pełnej integracji dzieci niewidome i niedowidzące wraz z dziećmi zdrowymi wzrokowo.

Wychodząc naprzeciw potrzebom środowiska dzieci z dysfunkcjami wzroku stworzyliśmy ciemnię tyflopedagogiczną i prowadzimy rehabilitację widzenia.

Efekty tychże działań mają pomóc naszym podopiecznym żyć i radzić sobie z codziennością.

Indywidualne zajęcia dla dzieci niewidomych i niedowidzących mają na celu usprawnienie funkcjonowania w codziennych, przedszkolnych warunkach.

Wspomagamy, wspieramy samoorganizację dzieci w zakresie orientacji na małej i dużej przestrzeni, usprawniamy ich koordynację wzrokowo- ruchową w szerokim zakresie, mobilizujemy do czynnego funkcjonowania w społeczeństwie przedszkolnym i nie tylko.

Uwrażliwiamy je na bodźce, pracując nad sensoryką, która w przypadku osób niewidomych i niedowidzących jest szczególnie istotna w procesie nauczania.
Pomagamy wykształcić umiejętność korzystania z pomocy optycznych.

Przy całym tym procesie uwrażliwiamy również dzieci widzące na potrzeby dzieci z dysfunkcjami wzroku.

Zajęcia z zakresu rehabilitacji widzenia mają na celu:

-Wspomaganie rozwoju dziecka niewidomego i niedowidzącego w celu zapewnienia mu lepszych szans edukacyjnych.
-Stworzenie dzieciom niewidomym i słabowidzącym warunków do harmonijnego rozwoju we wszystkich obszarach oraz nabycia umiejętności, których nie osiągnęło by samo bez celowych, zaplanowanych i skoordynowanych działań poszczególnych specjalistów.
-Kształtowanie wśród dzieci z zaburzeniami widzenia pozytywnego nastawienia do zdobywania wiedzy i uczenia się poprzez realizację zadań w formie zabawy i praktycznych działań, nie podlegających ocenie.
-Rozwijanie wśród dzieci niewidomych aktywnej postawy w poznawaniu świata, poprzez wskazanie im i ich rodzicom kompetentnej wiedzy i sposobów kompensacji braków wzroku.
-Przygotowanie dziecka do podjęcia nauki w szkole tak by mogło osiągać sukcesy na miarę swoich możliwości.
-Eliminowanie niepożądanych konsekwencji niepełnosprawności wzrokowej w obszarach; funkcjonowania poznawczego, społecznego, emocjonalnego oraz w zakresie samodzielności.
-Wsparcie i odciążenie rodziców w realizacji ich bardzo trudnej roli rodzica i edukatora swojego niepełnosprawnego dziecka.

Podkategorie

 

Terapia behawioralna

Terapia behawioralna jest jedną z kluczowych metod oddziaływania dla dzieci i młodzieży ze spektrum autyzmu.

U dzieci ze spektrum autyzmu mogą pojawić się zaburzenia zachowania np: autoagresja, zachowania auto-stymulacyjne, nieprawidłowe funkcjonowanie zwłaszcza w sferach kontaktów społecznych i komunikacji, zalecana jest wobec tego wczesna interwencja, najlepiej w przypadku dzieci, które nie ukończyły 3. roku życia.

Terapeuta behawioralny

Zadaniem terapeuty behawioralnego jest kształtowanie u dziecka jak największej liczby zachowań adaptacyjnych, które rozwiną jego niezależność i umożliwią mu prawidłowe funkcjonowanie w środowisku.

W pracy z autystycznym dzieckiem, terapeuta rozpoczyna od nauki podstawowych umiejętności kluczowych, czyli prawidłowej komunikacji, np. zachowywania kontaktu wzrokowego, czynności samoobsługowych, np. prawidłowego jedzenia, wykonywania prostych poleceń słownych, np. wstań, usiądź, klaśnij lub wskazywania i przynoszenia konkretnych przedmiotów. Rodzic lub terapeuta starają się wzmacniać tylko zachowania pożądane, a wygaszać oraz redukować zachowania nieprawidłowe. Pomocą w realizowaniu tych celów jest systematyczne wzmacnianie (nagradzanie) dziecka. Wzmocnienie jest czymś, co następuje bezpośrednio po pewnym elemencie zachowania i zwiększa prawdopodobieństwo jego ponownego wystąpienia.

Wyróżniamy 3 podstawowe cele terapii behawioralnej:

  • rozwijanie zachowań deficytowych – czyli takie zachowania, które występują u dziecka z autyzmem zbyt rzadko bądź wcale, a które powszechnie uważane są za prawidłowe i pożądane u zdrowego dziecka w danym wieku i w pewnych sytuacjach (prawidłowa mowa, zabawa tematyczna, naśladowanie, okazywanie emocji, itd.),

  • redukcja zachowań niepożądanych – niwelowanie zachowań niepożądanych, jest najważniejszym obszarem terapii dziecka (to zachowania destrukcyjne, zachowania agresywne i autoagresywne, zachowania auto-stymulacyjne).

  • generalizacja i utrzymanie efektów terapii – generalizacja występuje wtedy, gdy zachowanie pojawia się w różnych środowiskach i w obecności innych osób, rozszerza się na wiele pokrewnych zachowań oraz utrzymuje się w czasie.

W przypadku braku wymienionych umiejętności kluczowych może utrudnić, a wręcz uniemożliwić dalszą edukację dziecka. Dlatego podstawa jest nauczenie dziecka, jak się uczyć. Wczesna interwencja terapią behawioralną pozwoli zatem nabycie umiejętności i uniknięcie utrwalenia problematycznych zachowań dziecka.



 

 

designed by agak malaja.pl