Indywidualna Symulacja Słuchu dr K. Johansena IAS


Informujemy, iż od listopada rozpoczynamy w Naszym przedszkolu prowadzenie Treningu Słuchowego Johansena. Wszystkie dzieci zostaną poddane diagnozie. Dzięki przeprowadzonym badaniom dowiemy się, któremu dziecku należy wprowadzić Trening Słuchowy.

Twórcą jest dr Kjeld Johansen - duński nauczyciel i psycholog, dyrektor Bałtyckiego Laboratorium Badań Nad Dysleksją ( www.dyslexia-lab.dk). W swojej pracy Johansen oparł się na doświadczeniach Christiana A. Volfa.

Zaletą metody Indywidualnej Stymulacji Słuchu Johansena jest:

prowadzenie treningu w placówce,
to, że odbywa się w przyjaznym, bezpiecznym, domowym otoczeniu, co jest istotne dla wielu dzieci np. z autyzmem
w trakcje stymulacji Johansena IAS nie ma konieczności rezygnowania z innych form terapii, jakimi objęte jest dziecko w tym samym czasie


Terapia słuchowa poprawia nie tylko przetwarzanie słuchowe, ale również:

Zdolność utrzymywania uwagi i koncentracji na wypowiedziach ustnych,
Czytanie,
Rozumienie mowy,
Artykulację,
Komunikację,
Samoocenę,
Harmonizuje napięcie mięśniowe co wpływa na postawę ciała,
Utrzymanie równowagi,
Koordynację ruchów,
Motorykę.


Diagnoza w Indywidualnej Stymulacji Słuchu Johansena opiera się na badaniu audiometrii tonalnej oraz testach mowy utrudnionej w tym teście dychotycznym - istotnych dla procesu uczenia się aspektów prawidłowego przetwarzania bodźców słuchowych.

Program terapeutyczny w formie indywidualnie filtrowanej muzyki instrumentalnej nagrywany jest na płyty CD. Dziecko otrzymuje płytę do domu i słucha jej codziennie przez 10 minut przez słuchawki. Postępy terapii kontrolowane są co 4 do 8 tygodni (zależnie od wieku), za każdym razem dziecko otrzymuje nową specjalnie dla niego przygotowaną płytę CD z programem terapeutycznym. Program stymulacji trwa 6-10 miesięcy.

Metoda Indywidualnej Stymulacji Słuchu dr Johansena stosowana jest w wielu krajach na świecie, cieszy się uznaniem w Niemczech, Wielkiej Brytanii, Szwecji, Francji i Austrii. W USA terapia Johansena znana jest pod nazwą Hemisphere Specific Auditory Stimulation (HSAS), w Skandynawii jako Auditory Discrimination Therapy (ADT) . Inne terapie dźwiękiem w formie treningów słuchowych - Metoda Tomatisa, AIT (Auditory Integration Training), Samonas Sound Therapy.

Indywidualny Program Stymulacji Słuchowej nagrany na płyty CD do odtwarzania w domu lub szkole.
Stymulacja słuchowa wg dr Kjelda Johansena poprawia przetwarzanie bodźców słuchowych. Jeśli u dziecka występują centralne zaburzenia przetwarzania słuchowego wówczas ma ono problemy z prawidłowym różnicowaniem dźwięków,lokalizacją źródła dźwięku, rozpoznawaniem wzorców dźwiękowych, analizą czasowych aspektów sygnału dźwiękowego, umiejętnością rozumienia mowy zniekształconej, rozumieniem mowy w hałasie. To znaczy, że osoba z tym zaburzeniem nie ma możliwości pełnego wykorzystania słyszanego sygnału akustycznego przy prawidłowym jego odbiorze w strukturach obwodowych (Katz, 1994).
W konsekwencji często pojawiają się trudności w rozwoju mowy, prawidłowej artykulacji, uczeniu się, czytaniu, koncentracji uwagi, konstruowaniu wypowiedzi pisemnych, pianiu. W klasie dzieci z tym zaburzeniem mogą pozostawać na uboczu z powodu nieśmiałości, niskiej samooceny.

Program Terapii Ręki ma na celu usprawnianie tzw. małej motoryki, czyli precyzyjnych ruchów dłoni i palców, jak również dostarcza wrażeń dotykowych.Ważnym celem terapii ręki jest osiągnięcie samodzielności w zakresie podstawowych czynności życia codziennego.

Do innych celów terapii ręki zalicza się także:
• poprawę umiejętności chwytu
• wypracowanie zdolności skupienia uwagi i patrzenia
• wzmacnianie koncentracji
• poprawę koordynacji wzrokowo-ruchowej
• przekraczanie linii środka ciała.


Po dokonaniu obserwacji i przygotowaniu planu terapii rozpoczyna się realizowanie postawionych celów w oparciu o schemat zajęć.
Zajęcia prowadzone są według siedmiu punktów:
1. Powitanie.
2. Stymulacja proprioceptywna- daje dziecku możliwość lepszej kontroli własnego ciała).
3. Seria ćwiczeń rozmachowych.
4. Seria ćwiczeń manualnych.
5. Seria ćwiczeń precyzyjnych.
6. Relaks.
7. Pożegnanie.

Terapia behawioralna

Terapia behawioralna jest jedną z kluczowych metod oddziaływania dla dzieci i młodzieży ze spektrum autyzmu.
U dzieci ze spektrum autyzmu mogą pojawić się zaburzenia zachowania np: autoagresja, zachowania auto-stymulacyjne, nieprawidłowe funkcjonowanie zwłaszcza w sferach kontaktów społecznych i komunikacji, zalecana jest wobec tego wczesna interwencja, najlepiej w przypadku dzieci, które nie ukończyły 3. roku życia.
Terapeuta behawioralny
Zadaniem terapeuty behawioralnego jest kształtowanie u dziecka jak największej liczby zachowań adaptacyjnych, które rozwiną jego niezależność i umożliwią mu prawidłowe funkcjonowanie w środowisku.
W pracy z autystycznym dzieckiem, terapeuta rozpoczyna od nauki podstawowych umiejętności kluczowych, czyli prawidłowej komunikacji, np. zachowywania kontaktu wzrokowego, czynności samoobsługowych, np. prawidłowego jedzenia, wykonywania prostych poleceń słownych, np. wstań, usiądź, klaśnij lub wskazywania i przynoszenia konkretnych przedmiotów. Rodzic lub terapeuta starają się wzmacniać tylko zachowania pożądane, a wygaszać oraz redukować zachowania nieprawidłowe. Pomocą w realizowaniu tych celów jest systematyczne wzmacnianie (nagradzanie) dziecka. Wzmocnienie jest czymś, co następuje bezpośrednio po pewnym elemencie zachowania i zwiększa prawdopodobieństwo jego ponownego wystąpienia.

Wyróżniamy 3 podstawowe cele terapii behawioralnej:

rozwijanie zachowań deficytowych – czyli takie zachowania, które występują u dziecka z autyzmem zbyt rzadko bądź wcale, a które powszechnie uważane są za prawidłowe i pożądane u zdrowego dziecka w danym wieku i w pewnych sytuacjach (prawidłowa mowa, zabawa tematyczna, naśladowanie, okazywanie emocji, itd.),

redukcja zachowań niepożądanych – niwelowanie zachowań niepożądanych, jest najważniejszym obszarem terapii dziecka (to zachowania destrukcyjne, zachowania agresywne i autoagresywne, zachowania auto-stymulacyjne).

generalizacja i utrzymanie efektów terapii – generalizacja występuje wtedy, gdy zachowanie pojawia się w różnych środowiskach i w obecności innych osób, rozszerza się na wiele pokrewnych zachowań oraz utrzymuje się w czasie.

W przypadku braku wymienionych umiejętności kluczowych może utrudnić, a wręcz uniemożliwić dalszą edukację dziecka. Dlatego podstawa jest nauczenie dziecka, jak się uczyć. Wczesna interwencja terapią behawioralną pozwoli zatem nabycie umiejętności i uniknięcie utrwalenia problematycznych zachowań dziecka.

Podkategorie

 

Terapia behawioralna

Terapia behawioralna jest jedną z kluczowych metod oddziaływania dla dzieci i młodzieży ze spektrum autyzmu.

U dzieci ze spektrum autyzmu mogą pojawić się zaburzenia zachowania np: autoagresja, zachowania auto-stymulacyjne, nieprawidłowe funkcjonowanie zwłaszcza w sferach kontaktów społecznych i komunikacji, zalecana jest wobec tego wczesna interwencja, najlepiej w przypadku dzieci, które nie ukończyły 3. roku życia.

Terapeuta behawioralny

Zadaniem terapeuty behawioralnego jest kształtowanie u dziecka jak największej liczby zachowań adaptacyjnych, które rozwiną jego niezależność i umożliwią mu prawidłowe funkcjonowanie w środowisku.

W pracy z autystycznym dzieckiem, terapeuta rozpoczyna od nauki podstawowych umiejętności kluczowych, czyli prawidłowej komunikacji, np. zachowywania kontaktu wzrokowego, czynności samoobsługowych, np. prawidłowego jedzenia, wykonywania prostych poleceń słownych, np. wstań, usiądź, klaśnij lub wskazywania i przynoszenia konkretnych przedmiotów. Rodzic lub terapeuta starają się wzmacniać tylko zachowania pożądane, a wygaszać oraz redukować zachowania nieprawidłowe. Pomocą w realizowaniu tych celów jest systematyczne wzmacnianie (nagradzanie) dziecka. Wzmocnienie jest czymś, co następuje bezpośrednio po pewnym elemencie zachowania i zwiększa prawdopodobieństwo jego ponownego wystąpienia.

Wyróżniamy 3 podstawowe cele terapii behawioralnej:

  • rozwijanie zachowań deficytowych – czyli takie zachowania, które występują u dziecka z autyzmem zbyt rzadko bądź wcale, a które powszechnie uważane są za prawidłowe i pożądane u zdrowego dziecka w danym wieku i w pewnych sytuacjach (prawidłowa mowa, zabawa tematyczna, naśladowanie, okazywanie emocji, itd.),

  • redukcja zachowań niepożądanych – niwelowanie zachowań niepożądanych, jest najważniejszym obszarem terapii dziecka (to zachowania destrukcyjne, zachowania agresywne i autoagresywne, zachowania auto-stymulacyjne).

  • generalizacja i utrzymanie efektów terapii – generalizacja występuje wtedy, gdy zachowanie pojawia się w różnych środowiskach i w obecności innych osób, rozszerza się na wiele pokrewnych zachowań oraz utrzymuje się w czasie.

W przypadku braku wymienionych umiejętności kluczowych może utrudnić, a wręcz uniemożliwić dalszą edukację dziecka. Dlatego podstawa jest nauczenie dziecka, jak się uczyć. Wczesna interwencja terapią behawioralną pozwoli zatem nabycie umiejętności i uniknięcie utrwalenia problematycznych zachowań dziecka.



 

 

designed by agak malaja.pl