Rewalidacja jest to usprawnianie zaburzonych funkcji rozwojowych i intelektualnych.

Celem zajęć z zakresu rewalidacji indywidualnej jest wyrównanie braków w zakresie intelektualnym i psychoruchowym dzieci spowodowanych zaburzeniami somatycznymi, psychicznymi bądź niesprzyjającymi warunkami rodzinnymi i środowiskowymi. Podstawowe cele kształcenia dzieci niepełnosprawnych intelektualnie zmierzają do optymalnego ich rozwoju oraz przystosowania do życia w społeczeństwie ( w granicach indywidualnych właściwości jednostki ). W przypadku dziecka niepełnosprawnego intelektualnie proces edukacji wymaga specjalnych środków oddziaływania, gdyż dziecko nie może sprostać oczekiwaniom i wymaganiom otoczenia. Potrzebna jest wówczas pomoc korekcyjna, kompensacyjna i usprawniająca realizowana w ramach zajęć rewalidacji indywidualnej. W szkole dla uczniów upośledzonych umysłowo istnieje odrębny przedmiot – rewalidacja indywidualna. Rewalidacja indywidualna jest podstawową formą specjalistycznej pomocy dzieciom upośledzonym umysłowo, które mają trudności w opanowaniu materiału nauczania oraz w nawiązywaniu kontaktów społecznych z powodu różnych wad i zaburzeń. Można powiedzieć, że jest blokiem zajęć wspomagających rozwój dziecka – wspomagających, kompensacyjnych i usprawniających.

W naszych Placówkach rehabilitacją objęte są wszystkie dzieci bez zbędnych formalności.

Głównym celem rehabilitacji ruchowej jest przywrócenie maksymalnie możliwej sprawności fizycznej i komfortu życia wychowanka. W trakcie współpracy z wychowankiem wykorzystuje się różne metody terapeutyczne diagnozując i dopasowując możliwe terapie do potrzeb osoby niepełnosprawnej.


Zajęcia rehabilitacyjne prowadzane są według programu opracowanego przez rehabilitanta dla każdego uczestnika indywidualnie z uwzględnieniem zaleceń i orzeczeń lekarskich. Program rehabilitacyjny ma na celu właściwe stymulowanie rozwoju organizmu, poprawę ogólnej sprawności psychofizycznej, koordynacji wzrokowo – ruchowej, kształtowanie korzystnych nawyków ruchowych, korekcję oraz kompensację odchyleń i braków rozwojowych


Rehabilitację oferujemy dzieciom ze schorzeniami :

  • MPDZ
  • wady genetyczne (np. Zespół Downa)
  • Opóźnienia ruchowo - rozwojowe
  • Uszkodzenia mózgu (zapalenia bakteryjne, wirusowe, urazy mózgowe)
  • Ataksja
  • Atetoza
  • Spastyczność, wzmożone napięcie mięśniowe/ Obniżone napięcie mięśniowe
  • Dystonia
  • Przepuklina rdzeniowo-oponowa
  • Autyzm

W placówkach Stowarzyszenia oferujemy również zajęcia gimnastyki korekcyjno-kompensacyjnej.

Gimnastyka korekcyjno-kompensacyjna ma na celu:

  • działanie profilaktycznie,
  • eliminowanie wad postawy,
  • kształtowanie nawyku prawidłowej postawy,
  • zapewnienie wszechstronnego rozwoju fizycznego i wspaniałej zdrowej zabawy. 

Aby zapobiec wadom postawy należy dostarczyć dzieciom zorganizowane formy aktywności ruchowej w rozszerzonym wymiarze i wprowadzić elementy gimnastyki korekcyjno-kompensacyjnej w formie odpowiadającej ich wiekowi i możliwościom psychoruchowym.

Główne cele gimnastyki korekcyjnej to:
1. korygowanie istniejących zaburzeń statyki ciała i doprowadzenie jej, o ile jest to możliwe, do stanu prawidłowego,
2. niedopuszczenie do powstawania wad postawy ciała, gdy zaistnieją warunki sprzyjające ich powstawaniu,
3. doprowadzenie sprawności fizycznej dziecka do stanu uznanego za prawidłowy.

Cele te realizowane są poprzez następujące zadania:

Wyrobienie u dzieci nawyku prawidłowej postawy: w trakcie zabaw ruchowych oraz ćwiczeń korekcyjnych dzieci poznają własne ciało, odkrywają różnice pomiędzy postawą prawidłową a nieprawidłową, mogą wykorzystywać tę zdolność we wszystkich czynnościach codziennych. Poznają pozycje, w których można wypoczywać z korzyścią dla efektów korekcyjnych.
Wzmacnianie mięśni posturalnych odpowiedzialnych za prawidłową postawę - głównie mięśnie grzbietu i brzucha, stabilizujące kręgosłup. Dzieci wzmacniają gorset mięśniowy poprzez zabawy ruchowe i ćwiczenia korekcyjne prowadzone metodą ścisłą i zadaniową.
Profilaktyka występowania wad kończyn dolnych, głównie płaskostopia poprzez wzmacnianie mięśni podeszwowych stopy

Wszystkie placówki Stowarzyszenia Na Rzecz Osobom Niepełnosprawnym dysponują salami rehabilitacyjnymi, które wyposażone są w:

UGUL do ćwiczeń na podwieszkach,

W zakres gimnastyki UGUL wchodzą:

• ćwiczenia czynno - bierne
• samowspomagane czynne w odciążeniu
• czynne wolne
• czynne oporowe

Efekt zależy od doboru ćwiczeń. Najczęściej jest to grupa reakcji. Oto niektóre z nich:
• zwiększenie siły mięśniowej
• poprawa zakresu ruchu
• poprawa czucia głębokiego
• zmniejszenie dolegliwości bólowych
• poprawa elastyczności i napięcia tkanek miękkich
• zmniejszenie podwyższonego napięcia mięśni
• podwyższenie poziomu endorfin
• poprawa wydolności krążeniowo - oddechowej
• zwiększenie wydzielania mazi stawowej
• podwyższenie lub obniżenie ciśnienia krwi
• nasilenie procesów przemiany materii
• usprawnienie działania narządów układów trawienia i wydalania
• hamowanie odruchów patologicznych
• sprawniejsze gojenie tkane

stół rehabilitacyjny Bobath

Stół przeznaczony do neurorehabilitacji metodą Vojty i Bobath. Umożliwia terapeucie przeprowadzenie terapii usprawniania ruchowego u dzieci z zaburzeniami neurologicznymi.

bieżnia

Idealna do ćwiczeń cardio, poprawia wydolność i wytrzymałość. Jest przeznaczona do codziennego marszu aktywnego lub umiarkowanego.

rower eliptyczny
Zapewnia wszechstronny trening, który łączy ćwiczenia cardio z wzmocnieniem mięśni górnych i dolnych partii ciała oraz mięśni brzucha, poprawia wydolność fizyczną,

rotor
służy do ćwiczeń rąk i nóg , posiada bardzo prostą płynną regulację oporu, za pomocą mechanizmu śrubowego. Doskonale nadaje się do rehabilitacji osób z dysfunkcjami kończyn górnych i dolnych.

stepper
Powoduje poprawę kondycji, poprawę wydolności oddechowo-krążeniowej organizmu, wzmocnienie mięśni brzucha i mięśni ramion.

masażer z pasami masującymi

Likwiduje napięcie mięśni, polepsza dopływ krwi i uelastycznia tkanki, , świetnie masuje obolałe ciało. Wibracje rozchodzą się po całym ciele doprowadzając do tego, że zaczynasz czuć się zrelaksowany, zaś bóle i napięcia mięśni ustępują.

przybory do ćwiczeń: piłki, wałki, kliny, woreczki, laseczka gimnastyczna, beret, taśmy thera band
przyrządy: materace, drabinka, ławeczka

TERAPIA INTEGRACJI SENSORYCZNEJ

Co to jest integracja sensoryczna (SI)?
Termin integracja sensoryczna określa prawidłową organizację wrażeń sensorycznych (bodźców) napływających przez receptory. Oznacza to, że mózg, otrzymując informacje ze wszystkich zmysłów (wzrok, słuch, równowaga, dotyk, czucie ruchu-kinestezja) dokonuje ich rozpoznania, segregowania i interpretacji oraz integruje je z wcześniejszymi doświadczeniami. Na tej podstawie mózg tworzy odpowiednią do sytuacji reakcję nazywaną adaptacyjną. Jest to adekwatne i efektywne reagowanie na wymogi otoczenia. Może to być odpowiedź ruchowa jak i myślowa.
Integracja sensoryczna jest procesem, dzięki któremu mózg otrzymując informację ze wszystkich systemów zmysłowych dokonuje ich segregacji, rozpoznania, interpretacji i integracji z wcześniejszymi doświadczeniami.
Integracja sensoryczna rozpoczyna się już w okresie płodowym i trwa do około 7 roku życia. Nierozwinięcie określonych umiejętności w kolejnych stadiach rozwoju powoduje powstawanie trudności w funkcjonowaniu i zachowaniu dziecka.
Stadium 1
1. rozwój zdolności do przetwarzania bodźców proprioceptywnych, dotykowych i przedsionkowych,
2. rozwój reakcji równoważnych, napięcia mięśniowego, ruchów oczu,
3. integracja odruchów – ewolucja czynności odruchowych (odruchy postawy, prostowania, równowagi);
4. kształtowanie się więzi z matką i innymi opiekunami w czasie czynności pielęgnacyjnych.
Stadium 2
1. rozwój reakcji dowolnych (w poprzednim okresie dominowały odruchy),
2. rozwój schematu ciała,
3. rozwój dużej motoryki i planowania ruchu,
4. kształtowanie się stabilnej postawy,
5. kształtowanie się podstaw percepcji słuchowej, wzrokowej,
6. rozwój koordynacji ciała.

Stadium 3
1. rozwój ruchów dowolnych i bardziej precyzyjnych (ręki, aparatu mowy),
2. kształtowanie się koordynacji wzrokowo-ruchowej,
3. rozwój współdziałanie zmysłów.
Stadium 4
1. specjalizacja mózgowa (dominacja stronna ciała),
2. rozwój zdolności do: czytania, pisania, liczenia, koncentracji uwagi, kontroli emocjonalnej, samoakceptacji.

Terapia integracji sensorycznej (SI)
Terapia integracji sensorycznej może być prowadzona wyłącznie przez certyfikowanego terapeutę, a jej podstawą jest diagnoza.
Terapia integracji sensorycznej określana jest mianem „naukowej zabawy”. Podczas sesji dziecko huśta się w hamaku, toczy w beczce, jeździ na deskorolce czy balansuje na kołysce. Przez zabawę przyjemną i interesującą dla dziecka dokonuje się integracja bodźców zmysłowych oraz doświadczeń płynących do ośrodkowego układu nerwowego, co pozwala na lepszą organizację działań.
Terapia SI nie jest uczeniem konkretnych umiejętności (np. jazda na rowerze, pisanie, czytanie), ale usprawnianiem pracy systemów sensorycznych i procesów układu nerwowego, które są bazą do rozwoju tych umiejętności. W toku pracy tą metodą terapeuta stymuluje zmysły dziecka oraz usprawnia takie zakresy, jak np.: motoryka mała, motoryka duża, koordynacja wzrokowo-ruchowa. Zadaniem terapeuty jest, przy zastosowaniu odpowiednich technik, eliminowanie, wyhamowywanie lub ograniczenie niepożądanych bodźców obecnych przy nadwrażliwościach sensorycznych lub dostarczanie silnych bodźców, co jest konieczne przy podwrażliwościach systemów sensorycznych.

Integracja sensoryczna nie jest substytutem rzeczywistej edukacji, może natomiast poprawić uczenie się i sprawić, że będzie ono łatwiejsze.
Terapia odbywa się w sali specjalnie do tego przystosowanej i wyposażonej w odpowiednie przyrządy. Wyposażenie musi przede wszystkim obejmować wiele urządzeń do stymulacji systemu przedsionkowego, proprioceptywnego i dotykowego, ale również wzrokowego, słuchowego i węchowego. Atmosfera podczas terapii sprzyja rozwojowi wewnętrznej potrzeby ujarzmiania środowiska.

Zadania, stawiane przed dzieckiem znajdują się w strefie najbliższego rozwoju. Oznacza to, że każde z nich stanowi swoiste wyzwanie dla dziecka i jego układu nerwowego – nie jest zbyt łatwe i nie jest zbyt trudne. Ciągłe balansowanie na granicy możliwości dziecka poprawia organizację pracy układu nerwowego, wyzwala więcej reakcji adaptacyjnych i wpływa na procesy uczenia się. Zadaniem terapeuty jest stałe monitorowanie i analizowanie zachowania dziecka, które to działania umożliwiają właściwy dobór kolejnych aktywności oraz pomocy terapeutycznych.
Terapia SI jest skuteczna w odniesieniu do dzieci, które mają zaburzenia integracji sensorycznej. Terapia bazuje na neurofizjologii dzięki czemu terapeuci SI wiedzą jak działa mózg, w jaki sposób zmysły odbierają i integrują informacje potrzebne do codziennego funkcjonowania.
Metoda integracji sensorycznej to jedna z ważniejszych metod wykorzystywanych w pracy z dziećmi z problemami w rozwoju. W pierwszej kolejności kierowana jest do dzieci z trudnościami w uczeniu się, ale z powodzeniem można stosować ją w przypadku niepełnosprawności intelektualnej, ruchowej, autyzmu i innych zaburzeń. Może być także wykorzystana jako forma profilaktyki ewentualnych trudności w uczeniu się oraz stymulacja rozwoju dzieci prawidłowo rozwijających się.
Warto podkreślić, że z problemów w zakresie integracji sensorycznej dzieci nie wyrosną. Te problemy będą „rosły” razem z nimi. Dlatego tak ważna jest wczesna interwencja, która wspiera system nerwowy tak, aby mógł on prawidłowo odbierać, interpretować i organizować napływające informacje zmysłowe.

Uczymy się i rozwijamy się przez zmysły. Wszystkie informacje zmysłowe docierające z ciała i z otoczenia są niezwykle ważne dla budowania wiedzy o sobie (swoim ciele, położeniu poszczególnych części ciała) i wiedzy o świecie. W prawidłowym rozwoju dziecka niezwykle ważny jest ruch i bezpośrednie doświadczenia zmysłowe. Dobrze zaplanowane i systematycznie wykonywane codzienne czynności oraz właściwa zabawa stanowią solidny fundament do prawidłowego rozwoju.
W przypadku małych dzieci, warto zastosować się do poniższych zasad:
1. Nie ograniczaj kontaktu dotykowego z dzieckiem (przytulaj, głaszcz, masuj).
2. Nie ograniczaj kontaktu kinestetycznego z dzieckiem (noś na rękach, kołysz, bujaj, kręć się z dzieckiem).
3. Wkładaj do rąk dziecka różne zabawki, przedmioty i pomóż mu poznawać je.
4. Muzykuj z dzieckiem na naturalnych instrumentach (garnki, butelki, talerze itd.).
5. Pokaż dziecku jak brzmi świat (uderzaj łyżeczką w szklankę, przelewaj wodę, włącz suszarkę itd.).
6. Pozwól dziecku na swobodny ruch i trening mięśniowy (ułóż dziecko na bezpiecznym podłożu i pozwól mu samodzielnie się poruszać, przekręcać, przesuwać, dźwigać).
7. Stwórz dziecku bogate sensorycznie środowisko (węch, smak, wzrok, dotyk, przedsionek, propriocepcja).
8. Zapewnij dziecku zaspokojenie podstawowych potrzeb fizjologicznych i psychicznych (jedzenie, ciepło, czysta pielucha, bezpieczeństwo).
9. Sięgnij do starych, sprawdzonych zabaw i zabawek (np.: masa solna, drewniane klocki, glina itp.).
10. Pozwól dziecku brudzić się, w ten sposób poznaje świat - pamiętaj, że zgodnie z obiegowym powiedzeniem „dzieci dzielą się na szczęśliwe i czyste”.

W przypadku dzieci starszych należy pamiętać o:
• uprawianiu sportów,
• ograniczeniu zajęć statycznych (przesiadywanie przez komputerem, telewizorem),
• właściwym odżywianiu się.
Jeśli dziecko ma problemy z obszaru integracji sensorycznej należy jak najszybciej skorzystać z profesjonalnej pomocy. Starsze dziecko utrwala niewłaściwe wzorce reagowania na bodźce i jest narażone na wtórne (do zaburzeń integracji sensorycznej) problemy emocjonalne oraz behawioralne. Jego samoocena szybciej ulega zaniżeniu przyczyniając się do reakcji tzw. błędnego koła.

 

 

Podkategorie

 

Terapia behawioralna

Terapia behawioralna jest jedną z kluczowych metod oddziaływania dla dzieci i młodzieży ze spektrum autyzmu.

U dzieci ze spektrum autyzmu mogą pojawić się zaburzenia zachowania np: autoagresja, zachowania auto-stymulacyjne, nieprawidłowe funkcjonowanie zwłaszcza w sferach kontaktów społecznych i komunikacji, zalecana jest wobec tego wczesna interwencja, najlepiej w przypadku dzieci, które nie ukończyły 3. roku życia.

Terapeuta behawioralny

Zadaniem terapeuty behawioralnego jest kształtowanie u dziecka jak największej liczby zachowań adaptacyjnych, które rozwiną jego niezależność i umożliwią mu prawidłowe funkcjonowanie w środowisku.

W pracy z autystycznym dzieckiem, terapeuta rozpoczyna od nauki podstawowych umiejętności kluczowych, czyli prawidłowej komunikacji, np. zachowywania kontaktu wzrokowego, czynności samoobsługowych, np. prawidłowego jedzenia, wykonywania prostych poleceń słownych, np. wstań, usiądź, klaśnij lub wskazywania i przynoszenia konkretnych przedmiotów. Rodzic lub terapeuta starają się wzmacniać tylko zachowania pożądane, a wygaszać oraz redukować zachowania nieprawidłowe. Pomocą w realizowaniu tych celów jest systematyczne wzmacnianie (nagradzanie) dziecka. Wzmocnienie jest czymś, co następuje bezpośrednio po pewnym elemencie zachowania i zwiększa prawdopodobieństwo jego ponownego wystąpienia.

Wyróżniamy 3 podstawowe cele terapii behawioralnej:

  • rozwijanie zachowań deficytowych – czyli takie zachowania, które występują u dziecka z autyzmem zbyt rzadko bądź wcale, a które powszechnie uważane są za prawidłowe i pożądane u zdrowego dziecka w danym wieku i w pewnych sytuacjach (prawidłowa mowa, zabawa tematyczna, naśladowanie, okazywanie emocji, itd.),

  • redukcja zachowań niepożądanych – niwelowanie zachowań niepożądanych, jest najważniejszym obszarem terapii dziecka (to zachowania destrukcyjne, zachowania agresywne i autoagresywne, zachowania auto-stymulacyjne).

  • generalizacja i utrzymanie efektów terapii – generalizacja występuje wtedy, gdy zachowanie pojawia się w różnych środowiskach i w obecności innych osób, rozszerza się na wiele pokrewnych zachowań oraz utrzymuje się w czasie.

W przypadku braku wymienionych umiejętności kluczowych może utrudnić, a wręcz uniemożliwić dalszą edukację dziecka. Dlatego podstawa jest nauczenie dziecka, jak się uczyć. Wczesna interwencja terapią behawioralną pozwoli zatem nabycie umiejętności i uniknięcie utrwalenia problematycznych zachowań dziecka.



 

 

designed by agak malaja.pl